Προσφορά!
taxop_maz

Γιάννης Ταχόπουλος, Η Θεσσαλονίκη, ο Μαζάουερ και τα φαντάσματα του Οθωμανισμού

€13,00 €8,50

Τίτλος: Η Θεσσαλονίκη, ο Μαζάουερ και τα φαντάσματα του Οθωμανισμού

Συγγραφέας: Γιάννης Ταχόπουλος

Σελίδες: 176

Σειρά: Αντιπαραθέσεις #26

Χρονολογία Έκδοσης: Δεκέμβριος 2012

Περιεχόμενα:

Πρόλογος του Γιώργου Καραμπελιά
Εισαγωγή
Η απαξίωση της ελληνικής παρουσίας
Εθνοκεντρισμός ή αλληλεπίδραση;
Έλληνας ή Ρωμαίος;
Η υποτιθέμενη τουρκική ανεκτικότητα
Πριν από την άλωση
Η άλωση του 1430
Άμεσες συνέπειες της Άλωσης του 1430
Η καταπίεση των Ελληνορθόδοξων
Η γκετοποίηση των εθνοτήτων
Οι Εβραίοι της πόλης
Η οθωμανική Σελανίκ: περιγραφή
Οι ξένοι περιηγητές για την οθωμανική Θεσσαλονίκη
1821
Εποικισμοί στην Μακεδονία. “Εξελληνισμός” ή “αποτουρκοποίηση”;
Η βία, η αντεκδίκηση και η αντικειμενικότητα
Παρέκβαση, για τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο
Ήταν Έλληνες οι πρόσφυγες του 1922;
Σχέδιο Εμπράρ
Η εξόντωση των Εβραίων και οι Έλληνες
Ελληνο-εβραϊκές σχέσεις
Βυζαντινή και τουρκοκρατούμενη Θεσ/νίκη
Η “ελληνική οπτική” της ιστορίας
Παρεμπίπτοντα θέματα
Αντί επιλόγου
Βιβλιογραφία

Κωδικός: 33 Κατηγορίες: ,

Περιγραφή Προϊόντος

Το βιβλίο του Γιάννη Ταχόπουλου αποτελεί την πρώτη εμπεριστατωμένη κριτική των απόψεων που, με αφετηρία το βιβλίο του Μαρκ Μαζάουερ, “Θεσσαλονίκη: πόλη των φαντασμάτων”, έχουν κυριαρχήσει την τελευταία περίοδο στην ακαδημαϊκή και πνευματική σκηνή σχετικά με τη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με αυτές, η Θεσσαλονίκη δεν είναι μια ελληνική πόλη, η οποία αφελληνίστηκε βίαια το 1430 μετά την κατάληψή της από τους Τούρκους και μια δεύτερη φορά με τη μεγάλη σφαγή του 1821. Όχι, υποστηρίζει ο Μαζάουερ και οι συν αυτώ, πρόκειται για μια “οθωμανική πόλη” η οποία απλώς “επανελληνίστηκε” μετά την απελευθέρωσή της το 1912, καταστρέφοντας μια “πολυπολιτισμική” πόλη πέντε αιώνων. Η Θεσσαλονίκη παύει να είναι μια ελληνική πόλη δύο χιλιάδων τριακοσίων χρόνων, και μεταβάλλεται σε μια πόλη των οθωμανικών φαντασμάτων.
Ο Γιάννης Ταχόπουλος με τη συστηματική μελέτη του καταδεικνύει όλες τις ανακρίβειες και τα κενά ενός έργου που αποτελεί μάλλον “ιστορικό αφήγημα” και όχι ιστορία. Καταδεικνύει ταυτόχρονα τη σκανδαλώδη παραίτηση της λεγόμενης “νέας ιστορίας” ακόμα και από τη στοιχειωδέστερη κριτική αποτίμηση ενός εμφανώς προβληματικού έργου, όπως το βιβλίο του Μαζάουερ, γεγονός το οποίο συνδέεται με την κυριαρχία των εθνοαποδομητικών απόψεων στην ιστοριογραφία. Το βιβλίο του Ταχόπουλου αποτελεί παράλληλα φόρο τιμής στα εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης τη στιγμή που αναπτύσσεται μια συνολικότερη στρατηγική απομάκρυνσης της πόλης από την ελληνική ταυτότητά της, προετοιμάζοντας, ηθελημένα ή αθέλητα, ένα “μεταεθνοτικό”, νεοθωμανικό μέλλον. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)